มันมาถึงตอนนี้แล้วหรอ ?
กลับมาด้วยความรู้สึกที่ยังงงๆ
ลาจากเพื่อนครั้งสุดท้ายที่ปาร์ตี้ที่บ้าน
คุยกันถึงตี 4 สนุก และ อบอุ่น
เราตกลงกัน
ไม่พูดว่า 'ลาก่อน'
แต่ 'เจอกันคราวหน้า'
ที่สนามบิน Zavemtem , Brussel
ตอนลา
อยู่ดีๆมาริเก้ยัยพี่สาวคนที่แอบเกลียด เขาร้องไห้ซะก่อน
เขาดึงเราไปกอด ทำเราร้องไห้ตามเขา
พี่สาวบอกว่า พวกเรารักเธอนะมิ้น..
อึ้ง..
เราไม่รู้สิ
โฮสยังคงยืนรอโบกมือรอ จนกระทั่งเราเข้าแยกไปในเกทแล้ว
เรามายืนรออยู่ที่กระจก มองเห็นพวกเขาแต่ไกลๆ มาถึงตอนนี้ความรู้สึกเริ่มเอ่อล้น
การจากลามันช่างเศร้าอย่างนี้เอง
น้ำตาค่อยๆไหลอีกครั้ง ยังเหลือเวลาอีกนิดหน่อย รีบพิมพ์ Ik zie jullie graag .............. ฉันรักพวกเธอ บุ้ยใบ้ให้เขาดู
เขาก็ส่งจูบ ส่งหัวใจอะไรกันมา
เป็นอีกหนึ่งครั้งที่ร้องไห้อย่างหนัก
มึน
ยาดมจากประเทศไทยรักษาอาการเมาเครื่องบินได้ดีอย่างมาก
อาการอยากอ้วกหายเกลี้ยง
อาภาภัทรตื่นเต้นมาก.......... ตอนเดินออกไป
หลังจากนั้น พบว่า
ปฎิกิริยาตอบสนองต่างจากที่คิดไว้อย่างสิ้นเชิง
ทำไมพ่อแม่ไม่ค่อยตื่นเต้นเลย เจอลูกที่หายไปเกือบ 1 ปี
เเหม่ ไม่หรอก นิสัยบ้านเรา รู้น่าว่าดีใจ ;)
ทำไมเฮียซ้งเตี้ยลง.. ทำไมดั้งจมูกทุกคนแบนลง
อืม สิ่งที่ไม่เคยชิน นี่บ้านก็เตี้ยลง
น้องมดโตแล้ว หลังจากที่เขินอยู่ครึ่งค่อนวัน เริ่มเข้ามาทึ้งหัวพี่สาว
เป็นเด็กที่ฉลาดเหลือเกิน
'ไป เอา/ทำ.... นู้นให้หนูหน่อยสิ๊.. ไอ้ม๊า/ป๊า/มิ้น อ้วน!'
มันไปเรียนมาจากไหน ไอ้เด็กน้อยอนุบาล 1
สภาพประเทศไทยก็คล้ายๆเดิม
เห็นป้ายใหม่ๆที่ไม่เคยเห็น
เห็นของขึ้นราคาลิบลิ่ว
เห็นดาราใหม่ๆในทีวี
เห็นรัฐบาลที่น่าเอือมระอา
เห็นภาพเก่าๆ ของบ้านเรา เฮ้อออ กรุงเทพ.. - 3-
เรื่องที่แอบอึ้งคือ เช้าวันแรก
ลงมาไม่มีใครทัก อรุณสวัสดิ์ ........
อุตส่าห์พูด อรุณสวัสดิ์
แล้วม๊าป้าก็ยังคงเงียบ และสงสัยจะงง
ไม่มีใครถามว่า นอนหลับสบายไหม?
แปลก....จัง
ไปโรงเรียน มึน......... อีก
เจอเพื่อนพรั่งพรู ยิงคำถาม
เพื่อนทุกคนบอกว่า เหมือนเดิมนะ ไม่อ้วน ฮิ้วววว
เขียนอะไรบ้าๆบอๆว่ะ
ขอไปเรียบเรียงใหม่
จะมาใหม่ต่อด้วยฉบับปรัชญา
